Camino Geert Slabbinck

Om 10.45 kom ik aan de kathedraal van Santiago de Compostella aan. Daar krijg ik mijn bewijs van goed gedrag en zeden. Maar voor het zover is hebben we met een deel van de groep voor de laatste maal nog een ontbijt buiten. Croissants met café con leche dus in San Paio. Met de groep komen we samen aan op het plein voor de kathedraal. Michele, Meredith, ikzelf, Yvonne, Adam en Kara. In de namiddag volgt een bezoek aan de kathedraal. In de graftombe van de apostel St.-Jacob mag niet gefotografeerd worden. Ik brand een kaarsje voor de ganse familie, maar toch vooral voor mijn vier schatten : Noor, Ellen, Mila en Mone. De tocht is voorbij. Het is zeker de moeite waard geweest. Veel mooie dingen gezien, ook veel interessante ontmoetingen gehad. Soms is het zwaar geweest en heeft het erop ingehakt, zowel lichamelijk als mentaal. Ik eindig de tocht dan ook met de woorden van de Duitse filosoof Arthur Schopenhau...

Het was vandaag een zondagswandeling van 20 km, bewolkt en in de voormiddag niet meer dan 20°C. Het ochtendritueel van croissants en koffie gebeurt in Preguntono. Onderweg probeert een doedelzakspeler z'n kas wat te spijzigen. Onderweg ontmoet ik drie van de vijf Spaanse vrouwen die mij vrijdagavond hebben proberen te troosten. Ik dank hen nog eens voor hun medeleven en toewijding. De laatste drie kilometer leg ik af met Giacomo, een Italiaans priester uit Venetië. Hij zegent mij voor mijn laatste 20 km. Nu kan er zeker niets mis meer gaan. Rond 12 u kom ik in O Pedrouzo aan. Het stadje is een aaneenschakeling van auberges. Morgen volgt een triomftocht van 20 km naar Compostella. Na al die olijfolierijke maaltijden verlang ik naar één ding : (Gekookte aardappelen+rode kool+kotelet)×2 en 1/2 L roomijs.

Gisteravond had ik een "afscheidsdrink" met de vrienden van het eerste uur. Michelle, Yvonne, Mildred, Cara en Adam. Michelle zal ons proberen te verzamelen op 13 juli in Santiago. Het wordt emotioneel. Enerzijds proberen vast te houden aan een eeuwige jeugd, anderzijds weten dat de tijd zijn werk heeft gedaan. Gisteravond na de match proberen vijf Spaanse vrouwen om mij te troosten. Het lukt hen niet echt. Zij wiegen mij uiteindelijk in slaap. Vandaag is er een tocht van 30 km. Overal langs de weg vind je standjes waar men probeert de pelgrims te helpen (om van hun geld af te geraken). De wegen zijn echt uniek om te bewandelen. Panorama's blijven indrukwekkend, maar moeilijk in beeld te brengen. In Melide vind ik dan toch een kerkje die open is. Ik krijg er ook een stempel in mijn credencial. Rond 14 u kom ik in Aruzo aan. Een weinig indrukwekkend stadje. De auberge ligt aan een grote str...

De auberge met 130 bedden is behoorlijk vol gelopen. Men had mij gewaarschuwd dat er na Sarria meer volk op de baan zou zijn. Samenkomst van meerdere pelgrimsroutes. Gelukkig heb ik de slaapplaatsen voor de resterende dagen vast gelegd. Vanaf 4 u deze morgen is er beweging op de kamers. Uiteindelijk vertrek ik om 6 u. Het ontbijt (croissants met café con lecce) wordt genuttigd in Hospital de la cruz. De tweede stop is in Airexe. De kerkjes onderweg blijven eenvoudig en mooi maar gesloten. Vaak loopt de route langs holle wegen. Om 12 u kom ik in Palas de Rei aan. Een rustig dorpje van 3.000 inwoners. Juist voor mijn hostel zit Niki te genieten van een frisse pint. Hij heeft weer eens vals gespeeld. (busje komt zo) Het hostel is blijkbaar één van de  oudste in de stad. (Wel heel authentiek) Ik wordt ingecheckt door een heel lieve dame, Maria. (Het hoeft niet altijd Claudine te ...

Vandaag slingert de weg zich als een gordel van smaragd (Multatuli) doorheen de kleine dorpjes. De koeien lopen hier op straat. (O, wat leefden ze eenvoudig toen) Ook de kippen scharrelen hier vrij rond. Kwestie van de juiste eieren te produceren. Onderweg bij O Gouto kom ik vier oude bekenden van het eerste uur tegen. Yvonne, Adam, Cara en Mildred. Ik passeer een heel belangrijke mijlpaal. Rond de middag kom ik in Portomarin aan. Een idyllisch stadje waar juist een markt gaande is. Prachtig uitzicht op de Rio Mino.

Gisternamiddag komt Peter Fieuws de auberge binnen. Peter komt uit Menen en is gestart op 3 april vanuit zijn thuisbasis. Hij wandelt voor het goede doel. G-gymnasten van Lauwe. (Mensen met mentale beperking). Zijn link : https://warempel-ik-vertrek.odoo.com Vandaag is het een trip van 22 km naar Sarria. In Sarria komen een aantal pelgrimroutes te samen. Veel heb ik er niet van gemerkt.  Sarria is een nietszeggend stadje met veel hoogbouw die erop voorzien is om zoveel mogelijk pelgrims te ontvangen. Het ontbijt, twee boterkoeken met koffie wordt gesmaakt in Somas. Gestart deze morgen om half acht kom ik om 13 u aan waar een nogal norse vrouw mij incheckt. (Norse vrouwen bestaan blijkbaar ook in Spanje) De weg slingert zich doorheen heel kleine dorpjes waar landbouw de hoofdeconomie uitmaakt. Landelijke wegen die pure rust uitstralen. Je wordt er bijna zen van. Op de weg vind je kleine watervalletje...

Een vrij rustige dag vandaag, 20 km, hoofdzakelijk dalen.  Beeld vandeze dag is toch vooral dat van een landbouw die midden in de dorpen aanwezig is. De koeienvlaaien versieren letterlijk het wegdek. Een landbouw, nog niet opgehitst door het Europese landbouwbeleid of weggekoeioneerd door de groene jongens. (Bij ons is dit dorp van toen voorbij; al wat er bleef voor mij : een ansicht en herinneringen) Op de alto de San Roque kom ik de eerste pelgrim tegen. De kerkjes onderweg zijn soms van mini-formaat. De panorama's onderweg zijn gigantisch, maar niet in beeld weer te geven. Ik zal ze moeten opslaan in mijn geheugen. Rond de middag kom ik in dit dorpje van 700 inwoners aan.  Prachtig klein kerkje, maar helaas niet te bezoeken. De lieve dame die mij incheckt spreekt geen woord Engels, ik jammer genoeg geen woord Spaans. Gelukkig is de taal der liefde universeel.