Camino Geert Slabbinck

Vandaag slingert de weg zich als een gordel van smaragd (Multatuli) doorheen de kleine dorpjes. De koeien lopen hier op straat. (O, wat leefden ze eenvoudig toen) Ook de kippen scharrelen hier vrij rond. Kwestie van de juiste eieren te produceren. Onderweg bij O Gouto kom ik vier oude bekenden van het eerste uur tegen. Yvonne, Adam, Cara en Mildred. Ik passeer een heel belangrijke mijlpaal. Rond de middag kom ik in Portomarin aan. Een idyllisch stadje waar juist een markt gaande is. Prachtig uitzicht op de Rio Mino.

Gisternamiddag komt Peter Fieuws de auberge binnen. Peter komt uit Menen en is gestart op 3 april vanuit zijn thuisbasis. Hij wandelt voor het goede doel. G-gymnasten van Lauwe. (Mensen met mentale beperking). Zijn link : https://warempel-ik-vertrek.odoo.com Vandaag is het een trip van 22 km naar Sarria. In Sarria komen een aantal pelgrimroutes te samen. Veel heb ik er niet van gemerkt.  Sarria is een nietszeggend stadje met veel hoogbouw die erop voorzien is om zoveel mogelijk pelgrims te ontvangen. Het ontbijt, twee boterkoeken met koffie wordt gesmaakt in Somas. Gestart deze morgen om half acht kom ik om 13 u aan waar een nogal norse vrouw mij incheckt. (Norse vrouwen bestaan blijkbaar ook in Spanje) De weg slingert zich doorheen heel kleine dorpjes waar landbouw de hoofdeconomie uitmaakt. Landelijke wegen die pure rust uitstralen. Je wordt er bijna zen van. Op de weg vind je kleine watervalletje...

Een vrij rustige dag vandaag, 20 km, hoofdzakelijk dalen.  Beeld vandeze dag is toch vooral dat van een landbouw die midden in de dorpen aanwezig is. De koeienvlaaien versieren letterlijk het wegdek. Een landbouw, nog niet opgehitst door het Europese landbouwbeleid of weggekoeioneerd door de groene jongens. (Bij ons is dit dorp van toen voorbij; al wat er bleef voor mij : een ansicht en herinneringen) Op de alto de San Roque kom ik de eerste pelgrim tegen. De kerkjes onderweg zijn soms van mini-formaat. De panorama's onderweg zijn gigantisch, maar niet in beeld weer te geven. Ik zal ze moeten opslaan in mijn geheugen. Rond de middag kom ik in dit dorpje van 700 inwoners aan.  Prachtig klein kerkje, maar helaas niet te bezoeken. De lieve dame die mij incheckt spreekt geen woord Engels, ik jammer genoeg geen woord Spaans. Gelukkig is de taal der liefde universeel.

Was vrijdag de langste tocht van mijn reisschema, dan is vandaag de kortste. Wel een nijdige bergklimtijdrit van 12 km waar 700 hoogtemeters moeten overwonnen worden. Beeld van deze dag is toch dat ik het groene Galicië ben binnen getreden. Galicië in de jaren 70 bezongen door Julio Iglesias in zijn  "Un canto a Galicia". Groen betekent ook dat het er meer regent dan in de rest van Spanje. Voorlopig zien de weersvoorspellingen er goed uit. Et in Arcadia ego... Herderinnetje, van koeien weliswaar, in Las Herrerias. Dit herderinnetje biedt mij slaapgelegenheid aan. Daar ik nog geen vier km gewandeld heb gebiedt St.-Jacob mij om verder te stappen; echt jammer. (Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn met deze apostel!). Bij mijn stop in La Laguna loop ik Annelie tegen het lijf. Tien dagen geleden dat ik haar gezien heb. Even later komt ook Michele aangewandeld. Zo zijn we met drie van de start tijdelijk weer verenigd. ...

De gastheren Nathalie en Manuel doen hun uiterste best om het hun gasten naar de zin te maken. Jammer dat er maar 6 van de 24 bedden in deze meer dan voortreffelijke auberge bezet zijn. Zij serveren een verrukkelijk avondmaal. Alleen Olga (Oekraïne) en ikzelf nemen eraan deel. Olga is in december verleden jaar haar man verloren. Het verdriet is nog heel intens. Zij doet de Camino om dit verdriet een stuk te verwerken. Vanmorgen eens lekker uitgeslapen en om 7 u ontbijt genomen. Om kwart voor acht vertrokken. De weg loopt continu langs autowegen en passeert enkele nietszeggende dorpjes. Obligate stop in Trabadelo. Om 11.30 u kom ik al in Vega de Valcarce aan waar iemand mij welkom heet. De auberge is wat gedateerd en ligt juist onder de brug van de autobaan. Het uitzicht maakt veel goed. Lollo is de uitbater van dienst en gelooft nog in mei 68. Max komt uit de VS en wandelt 7 maanden per jaar...

Wat doe je als je bij 33°C wilt verbroederen met de lokale bevolking? Inderdaad, pootje baden. Vandaag staat volgens mijn reisgids de langste etappe op het programma : 31 km. Nu ja, lang. Omdat er te weinig pelgrims zijn biedt de auberge voorlopig geen avondmaal en ontbijt meer aan. Om zes uur vertrek ik. Het parcours slingert zich van het ene dorpje naar het andere. De twee boterkoeken en de café con lecce worden genuttigd in Ponferrada. Als je al eens een kerkje open vindt zoals in Fuentes Nuevas, dan ontdek je vaak een pareltje. Een mooie plafondfresco krijg je er bovenop. Het landschap is lieflijker geworden. In plaats van ruig struikgewas verschijnen wijngaarden. Ondertussen is er weer een mijlpaal bereikt. De laatste 5 km leg ik af met Mildred. Zij is een 44-jarige lerares uit Colorado. Ik ben ze tijdens mijn tocht al een paar keer tegen gekomen. Rond half twee kom ik in Vi...

Hoogtepunt van deze dag is dat ik de "Cruz de Ferro" passeer. Hier laten de pelgrims hun lasten en zorgen achter in de vorm van een steen. Ik heb mijn lasten en zorgen thuis gelaten. Daar de gite geen ontbijt aanbiedt wordt dt verorberd in Foncebadon. De volgende halte is in Manjarin. Het dorre landschap biedt alleen wat laag struikgewas en schamele sparren. Het dorpje Acebo vanuit de hoogte. Soms zie je huizen waarvan je denkt : moeten daar mensen in wonen? Rond één uur kom ik in het pittoreske Molinaseca aan.  In de schitterende herberg "Santa Marina" die plaats biedt voor 49 gasten zijn we voorlopig met zes.