Vandaag ontmoet ik Michel. Hij is een gepensioneerde militair uit Luik. Vijftien maanden geleden verloor hij zijn moeder, zijn vrouw en z'n twee dochters bij een verkeersongeval. Hij is met z'n fiets naar Compostella getrokken. Onderweg werd z'n fiets met alle papieren en geld gestolen. Berooid probeert hij te voet België te bereiken. Hij heeft geen steen om z'n hoofd op te leggen, nog een halve euro. Ik geef hem wat van mijn aardse bezittingen. Nooit heb ik de Heer zo nabij ervaren als in deze mens.
Na een uitgebreid ontbijt in de auberge vertrek ik om kwart voor zeven.
De eerste stop is in Hospital de Orbigo.
Onderweg is er een donativo waar men mits vrije bijdrage kan genieten van koffie, fruit en versnaperingen.
De Meseta is nu definitief voorbij. De graanvelden zijn ingewisseld voor maïsakkers.
Rond één uur bereik ik Astorgo. Een mooi rustig stadje.
Ik kan inchecken in een voormalige abdij.
Wat een verhaal van Michel!
BeantwoordenVerwijderenAmai wat een pijnlijk verhaal van Michel
BeantwoordenVerwijderenJe laatste zin vind ik misschien wel de mooiste van je hele Camino: “Nooit heb ik de Heer zo nabij ervaren als in deze mens.” Soms zit het grootste geloof niet in woorden, maar in een ontmoeting en een klein gebaar van mens tot mens.
BeantwoordenVerwijderenWat een verhaal!
BeantwoordenVerwijderenKunnen we een steentje bijdragen voor Michel? Maar ik ben ervan overtuigd dat jou onderweg tegenkomen, met jouw oprechtheid en vriendelijkheid, voor hem minstens even waardevol is geweest!
BeantwoordenVerwijderen